در سال های اخیر تحقیقات گسترده ای در زمینه زمانبندی پروژه صورت گرفته است. در حیطه زمانبندی پروژه همواره عدم قطعیت هایی وجود دارد که باعث انحراف برنامه واقعی از برنامه زمانبندی می گردد. یکی از راه حل های مواجهه با این عدم قطعیت استفاده از روش زنجیره بحرانی در زمانبندی پروژه است. این روش که برآمده از تئوری محدودیت هاست، روشی نوین در کنترل پروژه است. در تحقیق حاضر سعی در استفاده از اصول زنجیره بحرانی در زمانبندی پروژه تحت محدودیت منابع است. مهمترین نوآوری صورت گرفته در این تحقیق، ارائه مدل مساله زمانبندی زنجیره بحرانی پروژه با در نظر گرفتن بافر تغذیه و استفاده از شناوری به عنوان مکملی برای بافر تغذیه است. برای این کار ابتدا مدل زمانبندی پروژه تحت محدودیت منابع و با رویکرد زنجیره بحرانی نوشته شده و قابلیت اطمینان آن با استفاده از نرم افزار لینگو سنجیده شده است. در گام بعدی الگوریتم حل این مدل با استفاده از الگوریتم ژنتیک توسعه داده شده و در نهایت نمونه مسائل مختلفی مورد آزمایش قرار گرفته است. نتایج به دست آمده از این تحقیق کارایی الگوریتم ژنتیک ارائه شده را نشان داده است.

هدف این تحقیق، ارایه روشی برای تعیین اندازه بافرهای تغذیه در برنامه ریزی پروژه به روش زنجیره بحرانی در محیط پر ریسک است. مشخصات پروژه و ریسک محیط در فرمول بندی روش به نحوی لحاظ شده است که در محیط های کم ریسک، اندازه بافر کوچک تر و در محیط های پرریسک، اندازه بافر، بزرگ تر محاسبه شود و همواره ارتباط بین میزان مصرف بافر تغذیه و مصرف بافر پروژه ناشی از کمبود بافر تغذیه، حفظ شود. این روش با روش های موجود در ادبیات مدیریت پروژه، مورد مقایسه قرار گرفته است. این مقایسه به وسیله استفاده از شبیه سازی روی مجموعه داده "کولیش هارتمن" که از پیچیدگی کافی (تنوع فعالیتها و ارتباطات و منابع در دسترس محدود) برخوردار است انجام شده است. نتایج، نشان می دهد که هدف فوق الذکر در مورد اندازه بافرها برآورده شده است. لذا همواره حفاظت کافی از زمان اتمام پروژه در مقابل تاخیر ها انجام شده و در عین حال، کار در جریان ساخت کم تری خواهیم داشت.

هدف دستیابی به اهداف زمانی و هزینه ای پروژه ها در دنیای واقعی به دلیل مسایل پیش بینی نشده و غیرقطعی، با دشواری روبروست. تخمین های زمانی و هزینه ای در ابتدای پروژه معمولا خوش بینانه بوده و عدم قطعیت هایی را که منجر به انحراف از اهداف تعیین شده می گردند، در نظر نمی گیرد. هدف این پژوهش ارایه روش ترکیبی تخصیص منبع افزونه و بافر جهت بهبود دستیابی به اهداف زمانی و هزینه ای (پایایی پروژه) است. روش در این پژوهش با استفاده از تخصیص یک ذخیره زمانی احتیاط در پایان هر فعالیت و در پایان پروژه و تخصیص منابع افزونه، پایایی پروژه به گونه ای بهبود یافته است که زمان و هزینه، هر یک فدای دیگری نگردیده و مطلوب ترین میزان هزینه و زمان برای پروژه دستیابی گردد. برای این منظور مدل ریاضی تخصیص بهینه بافر و منبع افزونه جهت بهبود پایایی زمانی و هزینه ای، ارایه گردیده و کاربردی بودن آن در یکی از پروژه های واقعی صنعت نفت و گاز کشور مورد بررسی و روایی سنجی قرار گرفته است. یافته ها یافته های پژوهش بیانگر ایجاد بهبود 37 درصدی در پایایی زمانی و بهبود 28 درصدی در پایایی هزینه ای پروژه با به کارگیری روش ارایه شده می باشد. نتیجه گیری نتایج پژوهش حاکی از بهبود فابل توجه در دستیابی به اهداف زمانی و هزینه ای پروژه با استفاده از روش ارایه شده و با در نظر گرفتن شرایط واقعی پروژه ها شامل عدم قطعیت ها و شرایط ویژه مانند تحریم ها می باشد.

مقدمه: افت فشارخون شریانی، کرامپ های عضلانی، تهوع و استفراغ، سردرد، و کاهش فشار اکسیژن خون شریانی، شایع ترین مشکلات حین همودیالیز هستند که منجر به کاهش پذیرش و همکاری بیمار برای ادامه برنامه منظم همودیالیز می شوند. به همین دلیل، یافتن روش های جدید و محلول های مناسب تر برای کاهش این عوارض به بهبود نتیجه دیالیز کمک خواهد کرد. هدف از پژوهش حاضر مقایسه عوارض همودیالیز با محصول استات و بیکربنات می باشد.روش و مواد: در این مطالعه، بیمارانی که در فاصله 83/10/1 تا 83/2/1 به بخش دیالیز بیمارستان سینا مراجعه کرده بودند برای مطالعه انتخاب شدند و به طور اتفاقی در دو گروه A (استات) و B (بی کربنات) قرار گرفتند. در گروه اول، همودیالیز با محلول حاوی استات و گروه دوم همودیالیز با محلول حاوی بی کربنات انجام شد. میزان بروز افت فشارخون شریانی، افت فشار اکسیژن خون شریانی، تهوع و استفراغ و سردرد و کرامپ های عضلانی در دو گروه بررسی شد. تحلیل داده ها با استفاده از نرم افزار SPSS انجام شد.نتایج و بحث: میانگین سنی در گروه A و B به ترتیب 54.7 و 51.5 سال بود (N.S)، نسبت جنسی در گروه A و B به ترتیب 2.5 و 2.1 بود (N.S)، تهوع و استفراغ به طور معنادار در گروه A شایع تر بود (48 درصد در برابر 8 درصد (P<0.05))، ولی کرامپ های عضلانی و سردرد گرچه در گروه A شایع تر بود، ولی از لحاظ آماری اختلاف معنادار نبود. فشارخون سیستولی و دیاستولی قبل از دیالیز در دو گروه یکسان بود و در گروه A پس از دیالیز، افت قابل ملاحظه فشارخون سیستولی و دیاستولی مشاهده شد (افت فشارخون سیستولی 32.6 در برابر  12.8(P<0.05)، و افت فشارخون دیاستولی 17 دربرابر  6(P<0.05)). افت فشار اکسیژن خون شریانی پس از همودیالیز نیز در گروه استات قابل ملاحظه تر بود (14 در برابر  2.4(P<0.05)).نتیجه گیری: استفاده از بی کربنات در محلول های دیالیز، منجر به کاهش عوارض همودیالیز، شامل تهوع و استفراغ، افت فشارخون شریانی و افت فشار اکسیژن خون شریانی می شود. با توجه به این یافته ها، استفاده از بی کربنات در محلول های دیالیز به جای استات توصیه می شود.

درج بافر به عنوان یکی از روش های موثر برای بهبود کارایی اتصالات و افزایش امنیت سیگنال ها در طراحی های زیرمیکرون اهمیت زیادی دارد. اما استفاده از تعداد زیادی بافر در طرح باعث افزایش توان مصرفی و نیز تراکم اتصالات خواهد شد، لذا درج بافرها با هدف استفاده مناسب از منابع بافر در خواص نهایی تراشه بسیار مهم خواهد بود. در این مقاله الگوریتمی برای طرح ریزی بافرها در مرحله جدا سازی ارایه شده که با توزیع مناسب منابع بافر ها، شرایط را برای درج کارآمد آن ها در مراحل بعدی هموارتر می سازد. آزمایش های انجام شده نشان می دهد که این روش می تواند با تعداد کمتری بافر به کارایی مناسبی برسد. در ضمن آزمایش های انجام شده روی وضعیت تراکم نشان می دهد که در این روش، تراکم ناشی از درج بافر کاهش یافته است. مزیت دیگر این روش بهبود همگرایی روند طراحی است که منجر به کاهش تعداد تکرارهای روند طراحی خواهد شد و آزمایش هایی که بدین منظور انجام شده گواه این بهبود می باشند. تحلیل ها و آزمایش های انجام شده نشان می دهد که اجرای الگوریتم فوق سربار زمانی بسیار کمی دارد.

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.

لپتوسپیروز بیماری مشترک بین انسان و حیوان می باشد که در مناطق گرمسیری و نیمه گرمسیری شایع است و توسط سرووارهای بیماریزای لپتوسپیرا ایجاد می شود. با توجه به اینکه کشت و رشد این باکتری وقت گیر است روش های ملکولی از جمله PCR روش مناسبی برای تشخیص سریع این بیماری می باشد. هدف از این تحقیق به دست آوردن بهترین بافر لیزکننده جهت تخلیص DNA باکتری لپتوسپیرا است. بدین منظور از باکتری لپتوسپیرا بر روی محیط کشت اختصاصی EMJH کشت داده شد و رسوب حاصل جمع آوری گردید. سپس از 3 بافر لیزکننده Lep2, Lep1 و Lep3 بطور جداگانه استفاده شد و سپس مراحل تخلیص با استفاده از فنل- کلروفرم- ایزوآمیل الکل انجام شد. نتایج به دست آمده با استفاده از نانودراپ و الکتروفورز ژل آگارز نشان داد که بهترین کیفیت DNA جهت انجام آزمایش PCR مربوط به بافر لیزکننده Lep1 بوده است. همچنین نتایجPCR با DNA های تخلیص شده حاکی از بهتر بودن بافر لیزکننده Lep1 است.

سرمایه یکی از عوامل بنیادین در ارزیابی سلامت و ثبات نظام بانکی به شمار می رود. از سویی دیگر، حجم سرمایه بانک ها اثر قابل ملاحظه ای بر جایگاه رقابتی آنها دارد. بنابراین، مطلوبیت و تناسب پایه سرمایه به منزله پوششی مطمئن در برابر گستره وسیعی از مخاطرات بانکی است. هدف از پژوهش حاضر، تاثیر تغییرات سرمایه بافر (حایل) بر تغییرات ریسک پرتفوی بانک ها است. این تحقیق به لحاظ روش شناسی کاربردی و اطلاعات معاملات انجام شده در بازه زمانی پنج ساله 1390 تا 1394 جمع آوری گردیده است. جامعه آماری تحقیق مشتمل بر 17 بانک با روش نمونه گیری حذف سیستماتیک از سازمان بورس اوراق بهادار است. برای تجزیه و تحلیل اطلاعات از آزمون های رگرسیون خطی و همبستگی با استفاده از نرم افزار Eviews استفاده شده است. نتایج پژوهش نشان می دهد، تغییرات سرمایه بافر بر تغییرات ریسک پرتفوی تاثیر معنادار دارد و با توجه به ضریب منفی متغیر تغییرات سرمایه بافر، وجود رابطه ی معکوس بین تغییرات سرمایه بافر و تغییرات ریسک پرتفوی استنتاج می شود. همچنین، تغییرات سرمایه بافر در تعامل با چرخه کسب و کار، تنوع درآمد و نوسان دارایی بر تغییرات ریسک پرتفوی بانک ها تاثیرگذار است.